Johann Pachelbel

Pachelbel 1653’te Nürnberg’de doğdu ve Güney Alman org okulunun önde gelen isimlerinden biriydi. Viyana’da (Aziz Stefan Katedrali’nde yardımcı olarak), Eisenach, Erfurt, Stuttgart ve Gotha’da orgculuk yaptı. 1695’ten itibaren Nürnberg’deki St. Sebaldus Kilisesi’ndeki görevi üstlendi ve 1706’daki ölümüne kadar orada kaldı. Johann Christoph Bach’a ders verdi; o da genç J. S. Bach’ın öğretmeni oldu.

Kendi döneminde ünü org müziğine dayanıyordu: aralarında sade ezginin dış seslerden birinde duyulduğu koral prelüdleri, fügler, chaconne’lar ve toccatalar bulunan 200’den fazla parça. Üslubu açık ve yalındır; ezgide ve armonide berraklık taşır. Buxtehude’ninkinden daha az virtüözik ve armonide daha az cesurdur; İtalyan, Güney Alman ve Fransız etkilerini harmanlar.

Re majör Kanon (P 37), eserleri arasında bir istisnadır. Üç keman ve basso continuo için yazılmıştır ve bir gigue ile eşleştirilmiştir; ikisi de re majördür. Tarihi ve yazılış koşulları bilinmez; öneriler 1680 ile 1706 arasında değişir. İlk kez 1919’da yayımlandı ve Jean-François Paillard’ın oda orkestrasının daha yavaş ve daha Romantik bir üslupla çaldığı 1968 tarihli bir kayıt onu popüler yapana kadar az bilinen bir eser olarak kaldı. Yapı olarak üç sesli bir kanondur; her ses bir öncekinden iki ölçü sonra girer ve sekiz akoru ima eden, yinelenen bir bas çizgisinin üzerinde ilerler. Bazı araştırmacılar bu basın 28 sunuşunu sayar ve her birini bir varyasyon olarak ele alır.