Henryk Wieniawski

Lublinli bir kemancı olan Wieniawski, sekiz yaşında Paris Konservatuvarı’na girdi ve Lambert Massart’la çalıştı. Geniş turnelere çıktı, 1860–1872 yılları arasında Saint Petersburg’da yaşadı, Anton Rubinstein’la Amerika Birleşik Devletleri’nde turneye çıktı ve 1875’te Brüksel’de Henri Vieuxtemps’ın yerine keman profesörü oldu. Kendi çalgısı için yazdı: iki keman konçertosu, Scherzo-Tarantelle ve L’École moderne adlı on Études-caprices. Tanıklar, sağ dirseği yüksekte tutan alışılmadık bir yay tutuşunu anlatır; bu tutuş ona parlak bir staccato kazandırıyordu.

Polonya dans formları müziğine renk verir; polonez de mazurka da eserleri arasında yer alır. Re majör Polonaise de concert, Op. 4 (1853’te yayımlandı, kemancı Karol Lipiński’ye ithaf edildi), teknik gösterişle dolu üç zamanlı bir danstır: çift sesler, flajoleler, geniş sıçramalar, ricochet yay tekniği ve staccato. Polonaise brillante No. 1 olarak da bilinir.

Sol minördeki Légende, Op. 17, keman ve orkestra için bir gösteri parçasıdır; çoğu zaman piyanoyla çalınır. 1859 ya da 1860 civarına tarihlenir ve sonradan eşi olan Isabella Hampton’a ithaf edilmiştir. Yaygın anlatıya göre eser onun ailesinin gönlünü kazanmıştır, ama kaynaklar bu konuda ayrışır. 3/4’lük, gevşek üç bölmeli bir yapıdır: yaylıların narin pizzicatosu üzerinde pes bir korno ezgisiyle başlar, orta kesit majöre döner ve açılıştaki hava geri gelir.