Requiem, re minör, K. 626

Re minörde ağır, karanlık bir açılış; Requiem’de Mozart’ın tamamını orkestraya yazdığı tek parça. Önce fagotlar, sonra basset kornoları ana temayı taklitle sunar; bu fikir Händel’in cenaze ilahisini yankılar. Girişten sonra koro girer; ilk ölçüde yalnız baslar söyler. Daha sonra bir soprano solist, “Te decet hymnus” sözlerini Mozart’ın bir ezgisiyle değil, eski bir ilahi formülüyle söyler. Introit bir yarım kadansla biter; bu duraklama cevabı Kyrie’ye bırakır.

1. 0:07Giriş
2. 0:48A
3. 1:30Geçiş
4. 2:06B
5. 2:34Geçiş
6. 3:19C
7. 4:25Koda

Introit’i ara vermeden izleyen bir çift füg, yani iki temalı bir füg. Birinci tema, Bach, Händel ve Haydn’ın kullandığı türden geleneksel bir “haç” figürüdür; ikincisi Händel’in Dettingen Anthem eserinin son korosundan gelir. Uzun kromatik onaltılık koşuları seslerin yoğunluğunu giderek yükseltir. Müzik, kodadan önce A, B ve C kesitlerinden geçer. Bölüm, çıplak bir beşli üzerinde ağır bir Adagio pasajıyla, eski usul bir tınıyla biter.

1. 4:50Serim: A
2. 5:26B
3. 6:23C
4. 6:51Koda

“Gazap Günü”, Sequentia’yı tüm gücüyle koro ve orkestrayla açar: yaylılarda tremolo, senkoplu ritimler ve bakır üflemelilerde yinelenen akorlar. Yükselen kromatik bir onaltılık koşusu, “Quantus tremor est futurus” (ne büyük bir titreyiş olacak) sözlerinde koroyu yukarı taşır. Bu fikir geliştirilmiş bir armoniyle yinelenir, ardından ses birden titrek bir unisona iner. Ardından yeni bir kesit, B, gelir ve sonra bir kapanış kesiti, yani koda.

1. 7:15A
2. 7:53B
3. 8:38Koda

“Duyun, trompet”: tek başına bir solo tenor trombon si bemol majörde üç notalı bir arpej çalar, bas solist de iki ölçü sonra onu taklit eder. Girişin sonundaki bir durak, Requiem’deki tek solo kadenzadır. Ardından tenor, alto ve soprano sırayla girer; dörtlü “Cum vix justus” sözlerini birlikte ve eşliksiz söyler, kemanlar ve bas da cevap verir. Girişten sonra müzik A, B, C ve D kesitlerine ayrılır.

1. 8:57Giriş
2. 9:25A
3. 9:58B
4. 10:46C
5. 11:20D

“Korkunç heybetli Kral” yalnızca 22 ölçü sürer. Orkestra kralı noktalı ritimde inen bir ezgiyle haber verir; koro da orkestranın susuşlarında, tuhaf biçimde ölçünün ikinci vuruşunda “Rex!” diye haykırır. Ardından koro, krallığa selam üslubunda noktalı ritmi devralır. B kesitinde akorsal ve kontrpuanlı yazı birbirini izler; koda da açık bir re akoru üzerinde neredeyse eşliksiz bir kadansla biter.

1. 12:41A
2. 13:11B
3. 14:08Koda

130 ölçüyle en uzun parçadır ve üç vuruşlu ölçüdeki ilk parçadır. Basset kornoları, viyolonsellerdeki inen gamlar üzerinde birinci temayı sunar, dört solist de onu devralır. “Ne me perdas” sözlerindeki ikinci tema yinelenen akorlardan oluşan daha sade bir eşliğe sahiptir. Gelişme B kesitiyle başlar; birinci tema A1’de geri döner ve C kesitinde tek başına geliştirilir. Rekapitülasyon A2 ile gelir ve son ölçüler inen orkestra gamları içinde söner.

1. 15:01A
2. 16:31B
3. 17:10A1
4. 17:56C
5. 18:50A2

Cehennem ile merhamet arasında bir karşıtlık. Tenorlar ve baslar, yalnızca continuo eşliğinde, lanetlilere ilişkin sözlerde noktalı bir ritimle forte patlar, sonra susar. B kesitinde sopranolar ve altolar, yaylılardaki arpejler üzerinde “Voca me cum benedictis” (beni kutsanmışlarla çağır) sözleriyle yumuşakça cevap verir. Karşıtlık A1 ve B1’de yinelenir. C kesitinde “Oro supplex” duası la minörden la bemol minöre çarpıcı bir kayma yapar; son bir dominant yedili akoru da Lacrimosa’ya götürür.

1. 20:41A
2. 20:59B
3. 21:09A1
4. 21:32B1
5. 21:59C

On iki sekizlik ölçüde salınan bir figür, suslarla bölünerek yaylılarda sessizce başlar; koro da iki ölçü sonra “Lacrimosa dies illa” (o gözyaşlı gün) sözleriyle katılır. İki ölçü sonra sopranolar adım adım yükselir; önce kopuk, sonra bir crescendo içinde bağlı ve kromatik. Açılıştaki sekiz ölçünün sonunda koro tam güçtedir; bu sekiz ölçü de Mozart’ın bölümden yazdığı her şeydir. B kesitinden itibaren müzik Süssmayr’ındır ve bir Amen kadansıyla biter.

1. 23:00A
2. 23:51B
3. 25:12A1