Anton Bruckner

Bruckner Ansfelden’de doğdu; St Florian manastırında öğretmen ve koro çocuğu olarak yetişti ve 1848’de orada orgcu oldu. 37 yaşında ciddi olarak beste yapmaya başladı, kendisini Wagner’in müziğiyle tanıştıran Otto Kitzler’den ders aldı ve 1868’de Viyana’ya taşındı. Uvertür, sol minör (1862–1863), Kitzler derslerinden kalma bir okul alıştırmasıdır.

Senfonileri dört bölümlüdür ve orkestrayı orgu andıran bloklar halinde seslendirir; son üçünde Wagner tubaları kullanılır. Yedinci Senfoni (1881–1883), Bruckner’in bir rüyada duyduğunu söylediği uzun bir viyolonsel ezgisinin altında tremolo çalan yaylılarla başlar. Adagio bölümüne Wagner’in ölümü sezilerek başlanmıştır; eserin 1884’te Arthur Nikisch yönetimindeki Leipzig prömiyeri Bruckner’e geniş bir başarı getirdi.

Birçok senfonisini yeniden elden geçirdi; versiyonlar uzunlukta, kimi zaman da bütün pasajlarda birbirinden ayrılır. Dördüncü Senfoni (“Romantik”) 1874, 1878–1880 ve 1888 versiyonlarıyla bilinir; 1878 versiyonu ilk scherzonun yerine av kornosu çağrılarıyla açılan bir “Av” scherzosu koydu. Sekizinci Senfoni’nin 1887 ve 1890 versiyonları vardır. İkisinde de Scherzo Adagiodan önce gelir ve finalin kodası dört bölümün ana temalarını birleştirir. Dokuzuncu Senfoni (1887–1896) Tanrı’ya ithaf edilmiştir ve tamamlanmış üç bölümü vardır; finali yarım kalmıştır.