Franz Liszt

Liszt 1811’de, o zamanlar Macaristan Krallığı’na bağlı olan Doborján’da (bugün Raiding, Avusturya) doğdu ve 1886’da Bayreuth’ta öldü. 1830’larda ve 1840’larda piyanist olarak Avrupa’yı dolaştı, 1847’de konser sahnesini bıraktı ve 1848’den 1861’e kadar Weimar’da saray kapellmeister’ı oldu. 1865’te alt ruhban derecelerini aldı ve Abbé Liszt olarak tanındı. Edebi ya da resimsel bir kaynağa dayanan tek bölümlük bir orkestra eseri olan senfonik şiiri o icat etti; bir temanın değişmiş bir karakterle tekrar tekrar döndüğü tematik dönüşümü de o geliştirdi.

Katalog, eserlerinin iki yüzünü de gösterir. Orkestra eserleri arasında çoğu 1848–1858 yılları arasında Weimar’da yazılmış Tasso, Les Préludes, Orpheus, Prometheus, Mazeppa, Festklänge ve Hamlet senfonik şiirleri yer alır; önsözleri izlenecek bir öykü değil, genel bir ruh hali verir. Faust Senfonisi (1854) üç bölümde Faust’u, Gretchen’i ve Mephistopheles’i resmeder; Mephistopheles’in kendine ait temaları yoktur, Faust’un temalarını çarpıtır. Dante Senfonisi’nin Inferno ve Purgatorio adlı iki bölümü vardır, çünkü Wagner bir Paradiso’ya karşı çıkmıştı. Piyano ve orkestra için iki konçerto (altı kesitten oluşan tek bir bölüm olan 2. Konçerto) ve Dies irae ilahisi üzerine varyasyonlar olan Totentanz vardır.

Solo piyano müziği, yaklaşık otuz dakikalık tek bir bölümden oluşan si minör Sonat’tan Années de pèlerinage’a (manzaradan, Raphael’den, Petrarch’tan ve Dante’den esinlenen İsviçre ve İtalya parçaları), Harmonies poétiques et religieuses’e, Transandantal ve Paganini etütlerine, çimbalomu taklit eden önce ağır sonra hızlı bir kalıptaki Macar Rapsodilerine ve Liebesträume ile Consolations gibi noktürn benzeri parçalara uzanır.