1899–1963 · Modern
Francis Poulenc
4 eser
Poulenc Paris’te doğdu ve Paris’te öldü. Eleştirmen Henri Collet’nin adını koyduğu genç Fransız besteciler topluluğu Les Six’in üyesiydi. Müziği özünde diyatoniktir ve açık ezgiler üzerine kuruludur; Lennox Berkeley onun alışılmış armoniyi son derece kişisel bir biçimde kullandığını belirtmiştir. Havası neşeliden ciddiye uzanır; Stabat Mater (1950) ve Dialogues des Carmélites (1957) operası gibi dinî eserler de yazdı.
Oda müziğinin baştan sonunda üflemeli çalgılar yer alır. Piyano ve üflemeli beşlisi için Sekstet (1931–1932, 1939’da gözden geçirildi) oyunbaz ve hicivlidir. Ortadaki Divertissement Mozart’ın parodisini yapar, final bir kaynağın Offenbachvari bir galop dediği bir müzikle açılır ve eser Ravel’in etkisindeki ağırbaşlı bir kodayla biter. İki Piyano için Konçerto (1932 yazı; 5 Eylül 1932’de Venedik’te Poulenc ve Jacques Février tarafından ilk kez seslendirildi) Poulenc’in 1931’de Paris’te dinlediği bir Bali gamelanından, Larghetto’sunda Mozart’tan, finalinde de müzikhol enerjisinden beslenir. Piyanistler neredeyse kesintisiz çalar; alışılmış kadenzalar yoktur.
Flüt Sonatı (1956–1957; ilk kez Jean-Pierre Rampal ve Poulenc çaldı) ile Klarnet Sonatı (1962; Arthur Honegger’in anısına; Poulenc’in ölümünden sonra Benny Goodman ve Leonard Bernstein tarafından ilk kez seslendirildi) geç dönem eserleridir. İkisi de melankolik bir havayla açılır, Allegro malinconico ve Allegro tristamente; ikisi de canlı finallerle biter.
Nelere kulak vermelisiniz
- Açık ve çoğunlukla diyatonik ezgiler; kişisel bir biçimde kullanılan alışılmış akorlarla donatılmıştır.
- Sekstet’te, Divertissement’daki Mozart parodisi ve finalin dörtnala koşar gibi başlangıcı.
- İki Piyano için Konçerto’da, çan gibi, gamelandan esinlenmiş figürasyon, Larghetto’nun Mozart’ı andıran başlangıcı ve finalin müzikhol havası.
- Flüt Sonatı’nda, ağıt havasında bir birinci bölüm, şarkı gibi bir Cantilena ve oyunbaz bir Presto giocoso.
- Klarnet Sonatı’nda, hüzünlü duyulurken sürekli hareket eden bir birinci bölüm, lirik bir Romanza ve gürültülü, sirk havasında bir final.
Kaynaklar: Francis Poulenc (Vikipedi), Sextet (Poulenc) (Wikipedia) (İngilizce), Concerto for Two Pianos (Poulenc) (Wikipedia) (İngilizce), Flute Sonata (Poulenc) (Wikipedia) (İngilizce), Clarinet Sonata (Poulenc) (Wikipedia) (İngilizce)
