Charles-Marie Widor

Widor Lyon’da doğdu, Paris’te öldü. Ocak 1870’ten 1933’ün sonuna dek Paris’teki Saint-Sulpice’in orgcusuydu; 1890’dan 1896’ya kadar César Franck’ın ardından Paris Konservatuvarı’nda org, sonra da kompozisyon dersleri verdi. On org senfonisi, eserleri arasında bugün de düzenli olarak çalınan kısımdır.

Aristide Cavaillé-Coll’ün orgları, Saint-Sulpice’teki gibi, daha sıcak bir sese, çok sayıda registere ve yumuşak crescendo ve diminuendolara sahipti. Bu nitelikler, org için orkestra gibi düşünülmüş, senfonik bir yazıyı davet ediyordu.

Toccata, Op. 42 No. 1 numaralı fa minör 5. Senfoni’yi (1879) kapatır; senfoni beş bölümlük bir eserdir. Eser fa majördedir, org için yazdığı en tanınmış parçadır ve sık sık düğünlerde çıkış müziği olarak çalınır. Dokusu hızlı staccato arpejlerden oluşan bir akıştır; arpejler, fa tonunda başlayıp beşliler hâlinde do majör, sol majör ve ötesine ilerleyen birer ölçülük cümleler hâlinde gruplanır ve ezgiye senkoplu akorlar katılır. Fransız Romantik org toccatalarının ilki olarak nitelendirilmiştir; Gigout, Boëllmann, Vierne ve Dupré onun izinden gitmiştir. Widor’un kendisi eseri acele etmeden çalardı ve Saint-Sulpice’te oldukça yavaş bir tempoyla kaydetti; pek çok orgcu ise çok daha hızlı çalar.