Sergey Rahmaninov

Rahmaninov 1873’te Staraya Russa yakınlarında doğdu ve Moskova Konservatuvarı’nda okudu. 1904’ten 1906’ya kadar Bolşoy Tiyatrosu’nda şeflik yaptı, 1906’dan 1909’a kadar Dresden’de yaşadı ve 1918’de Nevyork’a yerleşerek piyanist olarak turnelere çıktı. 1943’te Beverly Hills’te öldü. Ezgileri şarkı gibi ve anlatımlıdır, dokuları yoğun biçimde kontrpuanlı olabilir, orkestra renkleri zengindir. Rus Ortodoks ilahilerinden ve kilise çanlarından beslendi; Çaykovski ve Rimski-Korsakov ilk etkileri arasındaydı. Piyano eserlerinin merkezindedir ve ona bir icracı olarak yazdı.

1897’de 1. Senfonisinin başarısızlığını yaklaşık üç yıl süren bir depresyon ve yazamama dönemi izledi. 1900’de Dr. Nikolai Dahl ile terapi gördükten sonra 2. Piyano Konçertosu’nu Nisan 1901’de bitirdi ve Dahl’a ithaf etti. Piyano tek başına çan gibi akorlarla açılır, ardından yaylılar ana temayı üstlenirken piyano hızlı arpejler çalar. Prelüd, do diyez minör, Op. 3 No. 2 (1892) daha önceki bir çan parçasıdır; Kremlin çanlarını andırdığı söylenir. 3. Konçerto’nun (1909) birinci bölüm kadenzasının iki versiyonu vardır: biri akorlu, biri daha hafif.

Böcklin’in tablosundan esinlenen Ölüler Adası (1909), kürekleri ya da dalgaları çağrıştıran, yinelenen 5/8’lik bir figürle salınır ve Dies irae ilahisinden alıntı yapar. 2. Senfoni (1906–1907) bölümler boyunca geri dönen bir motto tema üzerine kurulur; Scherzo bölümü Dies irae’yi kullanır, Adagio bölümünde ise uzun bir klarnet solosu vardır. Études-Tableaux (etüt-tablolar), Op. 39, 1916–1917 yıllarından kalmadır.