Maurice Ravel

Ravel 1875’te Bask kasabası Ciboure’da doğdu; Paris’te ve 1921’den itibaren Montfort-l’Amaury’deki Le Belvédère’de çalıştı. Sık sık Debussy ile birlikte izlenimci olarak anılır; bu etiketi ikisi de reddetmiştir. Müziği açıklığı ve klasik formlarıyla bilinir; pavan, vals ve bolero gibi dans formlarından, bunların yanında Bask, İspanyol ve daha sonra caz etkilerinden beslenir. Yavaş ve mükemmeliyetçi çalışırdı, hiç senfoni yazmadı ve orkestrasyoncu olarak ünlüydü: birçok eseri piyano parçası olarak doğdu ve sonradan onun elinde orkestraya uyarlandı.

Buradaki eserlerin çoğu bu çizgiyi izler. Le Tombeau de Couperin (1914–1917), Barok dans formlarında bir piyano süitidir; her bölümü Birinci Dünya Savaşı’nda ölen bir dostuna adanmıştır ve büyük ölçüde neşelidir. Gaspard de la nuit (1908), Aloysius Bertrand’ın üç düzyazı şiirini müziğe uyarlar; Le Gibet klavyenin ortasında çan gibi yinelenen bir si bemol üzerine kurulur, Scarbo ise Balakirev’in Islamey’inden daha zor olsun diye yazılmıştır. Rapsodie espagnole (1907–1908) inen dört notalık bir figüre durmadan geri döner; Habanera bölümü 1895 tarihli iki piyanoluk bir parça olarak doğmuştur.

Tzigane (1924), çoğunlukla sol teli üzerinde, Macar Çingene üslubunda uzun ve eşliksiz bir keman pasajıyla açılır. Boléro (1928), hiç durmayan bir trampet ritmi üzerinde 18 ölçülük iki ezgiyi dönüşümlü olarak sunar ve ezgiyi çalgıdan çalgıya aktararak çok hafiften çok yükseğe düzenli bir crescendo ile ilerler. Sol El İçin Piyano Konçertosu (1929–1930, Paul Wittgenstein için) bir kontrfagot solosuyla açılır ve caz etkili ritimler taşır.