Aleksandr Skryabin

Skryabin Moskova’da doğdu ve orada öldü; müziğinin neredeyse tamamı piyano içindir. On sonatı, Chopin’i andıran bir Romantikten armonisinin ana tonu olmayan bir besteciye doğru bir değişimi izler. 1. Sonat (1892’de tamamlandı) dört bölümlüdür ve fa minör bir cenaze marşıyla biter. 2. Sonat, sol diyez minör Sonat-Fantezi, iki bölümlüdür ve bir programı vardır: denizde sakin bir gece, ardından fırtınalı bir okyanus.

4. Sonat’tan (1903 dolayları) itibaren armoni daha kromatik ve daha disonant olur. 4. Sonat ara vermeden çalınan iki bölümden oluşur ve birincinin ağır teması, hızlı ikinci bölümün doruğu olarak geri döner. 5. Sonat (1907) onun tek bölümlü ilk sonatıdır. Son beş sonatın ton işareti yoktur. Bunlarda Skryabin akorları üst üste dizilmiş dörtlülerden kurar ve disonansı gerilim değil renk olarak ele alır. “Mistik akor”u bu dünyaya aittir; teozofiye ilgisi ve tonları renklerle eşleyen kişisel sistemi de öyle.

1911 ile 1913 arasında yazılan 6’dan 9’a kadar olan sonatların her biri tek bölümlüdür. 6. Sonat düş gibi bir dinginlikle ani bir dehşet arasında gidip gelir. Skryabin’in kendisinin Beyaz Missa adını verdiği 7. Sonat, çalan çanları taklit eden akorlarla doludur ve sona doğru bir ışık çakması gibi beş oktavlık bir arpej içerir. 8. Sonat boğuk, çanı andıran akorlarla açılır; dokusu yoğun ve kontrpuanlıdır. Kara Missa adlı 9. Sonat’ın adını başkası koymuş ama o onaylamıştır; tril üzerine kurulu bir temadan gelişerek grotesk bir marşa dönüşür.