Ludwig van Beethoven

Beethoven Bonn’da doğdu ve yirmili yaşlarının başından itibaren Viyana’da çalıştı; orada Prens Lichnowsky ve Arşidük Rudolf gibi hamiler onu destekledi. Rudolf’a on dört eser ithaf etti; bunların arasında Arşidük Triosu da var. Haydn’ın ve Mozart’ın üslubunu öğrendi, sonra bu üslubun sınırlarını genişletti. Kariyeri genellikle üç döneme ayrılır; bu şema en düzgün biçimde yaylı çalgılar dörtlülerine uyar.

Erken dönem eserleri (yaklaşık 1802’ye kadar) ilk iki senfoniyi, Op. 18 dörtlülerini, ilk iki piyano konçertosunu ve ilk yirmi piyano sonatını kapsar. Bu eserler Viyana modellerini izler ama uç dinamikler ve tempolar ile kromatik armoni kullanır; sonatlar çoğu zaman dört bölümlüdür ve menuetin yerinde bir scherzo bulunur. Eroica’dan başlayan orta dönem daha büyük ölçeklidir ve çoğu zaman kahramanlık dönemi diye anılır: 3. ile 8. arasındaki senfoniler, son iki piyano konçertosu, Keman Konçertosu ve Üçlü Konçerto, 7. ile 11. arasındaki dörtlüler, Waldstein ve Appassionata sonatları.

Geç dönemde kilise ilahilerini, Palestrina’yı, Bach’ı ve Händel’i inceledi; müzik de polifoniye, kilise modlarına ve Barok tekniklere yönelir: Evin Kutsanması uvertüründe (1822) Händel’i andıran bir füg, fügü kullanan ve alışılmış sonat planından ayrılan geç piyano sonatları, birbirine bağlanan yedi bölümden oluşan bir dörtlü (Op. 131) ve finale sesler ekleyen Dokuzuncu Senfoni. Grosse Fuge ilk başta bir dörtlünün finaliydi. Dinleyiciler onu 1826’da çok zor buldu; yayıncı Artaria da Beethoven’ı yeni bir final yazmaya ve fügü Op. 133 olarak ayrı basmaya ikna etti.