Max Bruch

Bruch Köln’de doğdu; 1880’den 1883’e kadar Liverpool Philharmonic Society’yi yönetmeden önce Mannheim, Koblenz, Sondershausen ve Berlin’de görevler üstlendi. 1890’dan 1910’a kadar Berlin Hochschule’de kompozisyon öğretti. Liszt ve Wagner’in Yeni Alman Okulu’na değil, Mendelssohn ve Brahms’ın Romantik geleneğine bağlı kaldı ve daha çok koro bestecisi olarak tanındı. 1. Keman Konçertosu (sol minör, 1866) bölümlerini birbirine bağlar; bu, Mendelssohn’un keman konçertosundan alınmış bir tekniktir.

İskoç Fantezisi, Op. 46, 1879–1880 kışında Berlin’de yazıldı. Eser Pablo de Sarasate’ye ithaf edilmiştir; solo partisi konusunda Joseph Joachim yol gösterdi. İlk seslendirme konusunda kaynaklar farklı bilgiler verir; bir anlatıma göre eser 22 Şubat 1881’de Liverpool’da, solist Joachim’le seslendirildi. Bruch İskoçya’ya hiç gitmemişti; keman ile arpın İskoç halk müziğini temsil ettiğini düşündüğü için esere bir arp ekledi.

Fantezi dört bölümden oluşur. Kasvetli bir giriş, bir “Kelt ağıtı”, Auld Rob Morris ezgisine dayanan ve ileride iki kez geri dönen bir Adagio cantabileye bağlanır. Scherzo, gaydayı anımsatan bas dem sesleriyle Tozlu Değirmenci ezgisini kullanır. Andante sostenuto Johnnie’nin Yokluğundan Perişanım ezgisi üzerine, Allegro guerriero finali ise Scots Wha Hae’nin ezgisi olan Hey Tuttie Tatie üzerine kuruludur. Eser bu ezgiler üzerine özgür bir fantezidir, bir düzenlemeler dizisi değildir.