Klasik dönem

Klasik dönem yaklaşık 1750’den 1820’ye kadar sürer ve merkezi, Haydn, Mozart ve Beethoven’ın çalıştığı Viyana’dır. Besteciler artık açık ve kolay izlenen bir müzik istiyordu: basit bir eşlik üzerinde, her seferinde tek bir ezgi.

Müzikal cümleler, dildeki cümleler gibi dengeli bir yapı kazandı; çoğu zaman dört ölçüye dört ölçü daha cevap veriyordu. Tek bir bölümün içinde farklı karakterde temalar yan yana durabiliyordu, biri gözü pek, biri yumuşak; dramın büyük kısmı da onları birbirinin karşısına koymaktan doğar. Burası sonat formunun dünyasıdır.

Açık olmak sakin olmak demek değildi. Klasik üslubun istediği, kulağın izleyebileceği bir karşıtlıktı: fırtınalı bir fikir, ardından daha yumuşak bir fikir, her birinin kendi karakteriyle.

Piyano yavaş yavaş klavsenin yerini aldı, çünkü çalanın dokunuşuna göre yumuşak ya da yüksek sesle çalabiliyordu. Senfoni, yaylı çalgılar dörtlüsü, piyano sonatı ve konçerto başlıca eser türleri oldu; bileti olan herkese açık konserlerin sayısı arttı.

Mozart bu konçertoyu kendisi çalmak için yazdı ve 11 Şubat 1785’te, Viyana’da biletleri abonelikle önceden satılan altı konserinin ilkinde çaldı. Onu ziyarete gelmiş olan babası, oraya vardıklarında kopyacının partileri hâlâ kopyaladığını ve Wolfgang’ın finali baştan sona çalmaya vakit bulamadığını yazdı. Babasının saydığına göre bir ay içinde Mozart’ın kendi piyanosu tiyatroya ya da başka evlere en az on iki kez taşınmıştı.

Beethoven da bu döneme aittir, ama geç dönem müziği Romantiklere doğru uzanır. Gençliğinde bu konçertoyu çaldı; ona yazdığı kadenzalar hâlâ en sık duyulanlardır.