Klasik müzik nedir? · Ünite 4: Eser türleri
Nefesli orkestra müziği
tahta üflemeliler, bakır üflemeliler ve vurmalılar vardır, ama orkestradan farklı olarak, ara sıra bir kontrbas dışında yaylılar yoktur. Ezgileri taşıyacak kemanlar olmadığı için ezgileri tahta üflemeliler ve bakır üflemeliler üstlenir, vurmalılara da çoğu zaman daha çok iş düşer.
On dokuzuncu yüzyıl boyunca Britanya’nın ve Amerika’nın büyük üflemeli toplulukları çoğunlukla askerî bandolardı. Geçit törenleri ve resmî törenler için marşlar, ayrıca orkestra ve opera müziği düzenlemeleri çalarlardı, çünkü onlar için pek az özgün konser müziği yazılmıştı. Sorunun bir yanı da, hiçbir bandonun çalgılarının bir başkasınınkiyle tam olarak aynı olmamasıydı.
Holst buna bir çözüm buldu. 1909’da tamamladığı mi bemol majör 1. Süit’te nefesli orkestranın vazgeçemeyeceği partileri işaretledi, gerisini isteğe bağlı bıraktı; böylece eseri hem küçük hem büyük topluluklar çalabiliyordu. Eserin ilk resmî seslendirilişi ancak 1920’de, Kneller Hall’daki Royal Military School of Music’te yapıldı ve başarısı, aralarında Vaughan Williams’ın da bulunduğu başka bestecileri nefesli orkestra için yazmaya yöneltti.
Süitin üç bölümü vardır: bir chaconne, bir intermezzo ve bir marş; ara vermeden çalınırlar ve üçü de aynı üç notalık doğar. , tekrarlanan bir tema üzerine bir dizi varyasyondur: burada önce pes bakır üflemelilerde duyulan sekiz ölçülük bir ezgi, çevresindeki müzik değişirken on altı kez döner.
HolstAskerî Bando için 1. Süit, mi bemol, Op. 28 No. 1 / H. 105Chaconne’un ortasında ezgi ters çevrilir ve minör bir tona geçer. Müzik kısılır ve kasvetlenir; tema artık klarnetlerde, bir saksofonda ve kornolardadır.
HolstAskerî Bando için 1. Süit, mi bemol, Op. 28 No. 1 / H. 105Son varyasyonlara gelindiğinde müzik tüm gücüne ulaşmıştır ve Chaconne parlak bir majör akorla biter. Holst burada ara istemedi: Intermezzo hemen ardından gelir.
