Bakır üflemeliler ailesi

Bakır üflemeli çalgılar, elde tutulabilsin diye kıvrılmış metal borulardır; bir ucunda küçük bir ağızlık, öbür ucunda genişleyen bir kalak vardır. Ses, çalgıcının ağızlığa karşı titreşen dudaklarında başlar; borudaki hava sütunu bu titreşimi bir notaya dönüştürür.

Düz bir boru yalnızca belirli notaları, yani uzunluğunun doğal seslerini çalabilir; çalgıcı bunlar arasında dudaklarını gerip gevşeterek seçim yapar. Yüzyıllar boyunca trompetlerin ve kornoların yapabildiği yalnızca buydu. 1815 dolaylarında Almanya’da icat edilen pistonlar bunu değiştirdi: her piston borunun ek bir kıvrımını açar, böylece gamın her notası ulaşılabilir olur. Trombon aynı işi sürgüsüyle yapar.

Korno, av kornosundan doğdu. Açıldığında dört metreye yakın uzunluktaki borusu geriye bakan geniş bir kalakla biter ve çalgıcı bir elini bunun içinde tutar. Tınısı sıcak ve yuvarlaktır; bir Romantik orkestrada genellikle dört korno bulunur.

Trompet, bakır üflemelilerin en tiz ve en parlak sesli olanıdır. Barok dönemde şenliklerin ve kralların sesiydi; genellikle timpaniyle birlikte duyulurdu. Trombon uzun süre kilise müziğine ve sahnedeki ağırbaşlı sahnelere ayrıldı; Beethoven onu bir senfoniye ilk getirenler arasındaydı. Ailenin bası olan tuba 1835’te Berlin’de patentlendi ve bir orkestrada genellikle yalnızca bir tane bulunur. Kalağa yerleştirilen bir sürdin hepsinin sesini yumuşatır ve rengini değiştirir.

Nefesli orkestrada bir orkestradakinden daha çok bakır üflemeli bulunur: trompetlere kornetler katılır, bir tür tenor tuba olan öfonyumlar da sesin ortasında şarkı söyler. Holst bakır üflemelileri içeriden tanıyordu: besteci olarak adını duyurmadan önce geçimini trombon çalarak sağlıyordu.