Kısa piyano parçaları

Piyano 1700 dolaylarında Floransa’da Bartolomeo Cristofori tarafından icat edildi; tam adı olan pianoforte “yumuşak-güçlü” anlamına gelir ve tam da çekiçlerinin sağladığı, klavsenin ise yapamadığı şey budur. 1800’e gelindiğinde evde ve konser salonunda müziğin en önemli çalgısıydı.

Sonatların yanı sıra besteciler onun için çok sayıda tekil parça yazdı; çoğu kısaydı ve sıklıkla diziler hâlinde yayımlandı: piyano müziğinin geri kalanı budur. Birçoğu karakter parçasıdır; her biri tek bir duygu ya da fikri taşır ve hangisi olduğunu başlık söyler.

Noktürn bir gece parçasıdır: kırık akorlu bir eşlik üzerinde şarkı söyler gibi bir ezgi; bu türü İrlandalı besteci John Field başlattı, Chopin ise kendine mal etti. Fransızcada “önemsiz şey” anlamına gelen bagatel kısa ve hafiftir. Etüt, yani çalışma, tek bir beceri üzerinde durur; ama Chopin’in etütleri aynı zamanda konser parçalarıdır. İmpromptu o anda uydurulmuş gibi duyulur, prelüd tek bir fikir ortaya koyup durur; vals ve mazurka gibi danslar da dinlemek için parçalara dönüştü.

Aynı şarkı söyler gibi üslup daha büyük eserlerin içinde de yaşar. Beethoven, Patetik Sonatı’nın yavaş bölümüne Adagio cantabile, yani yavaş ve şarkı söyler gibi, işaretini koydu. Uzun bir ezgi, iki karşıt epizot arasında üç kez geri gelir; bu yüzden dönen ezgi yol işaretidir.

Schumann’ın yayımlanan ilk yirmi üç eserinin hepsi piyano içindir; çoğu Carnaval ve Kinderszenen gibi karakter parçası dizileridir. Şarkıya yöneldiğinde de son sözü piyano söyledi: Dichterliebe adlı şarkı dizisinin birçok şarkısı bir piyano kapanış müziğiyle biter; bu, adı dışında her şeyiyle kısa bir piyano parçasıdır.