Barok dönem

Tarihçiler klasik müziği dönemlere ayırır. Bunlar üsluptaki geniş değişimlerin etiketleridir, çit değil: besteciler yeni bir yüzyılın ilk gününde üsluplarını değiştirmedi. Kullanışlı bir ayrım beş dönemden oluşur: Barok, Klasik, Romantik, geç Romantik ve Modern.

Barok, yaklaşık 1600’den Bach’ın öldüğü yıl olan 1750’ye kadar sürer. Bestecileri arasında Monteverdi, Purcell, Pachelbel, Vivaldi, Bach ve Händel vardır. Opera bu dönemin başında, 1600 dolaylarında İtalya’da doğdu; oratoryo, konçerto ve sonat da bu dönemde biçimlendi.

Ad bir hakaret olarak doğdu. 1734’te bir Fransız eleştirmen, Rameau’nun yeni bir operası için tuhaf ve aşırı yüklü anlamında baroque dedi; sözcük büyük olasılıkla Portekizcede biçimsiz inciye verilen addan gelir. Tarihçiler onu dönemin adı olarak ancak yirminci yüzyılda benimsedi.

Topluluk için yazılmış Barok müziğin neredeyse tamamından tek bir ses geçer: kontinuo. Bir viyolonsel ya da fagot neredeyse hiç durmayan bir bas çizgisi çalar, bir klavsen, org ya da lavta da üstündeki akorları doldurur. Geri kalan her şey bu temel üzerine kurulur.

Barok besteciler genellikle bütün bir bölüm boyunca tek bir duygu durumunu korur, tüm topluluğun çaldığı pasajlarla birkaç çalgıcının çaldığı daha hafif pasajlar arasındaki güçlü karşıtlıkları severdi. Bir konçertoda topluluğun açılış müziği solistlerin pasajları arasında tekrar tekrar geri döner; geri dönen bu müziğe ritornello denir.